Rozkaz

Czujecie to?  
Nie trzeba się specjalnie wysilać. Aura strachu jest ciężka i gęsta.

To pewnie Lidia – Eliza bagatelizuje sprawę. Euforia startu jeszcze z niej nie wyparowała. Ona ma lęk wysokości, zawsze tak jest, gdy się odrywamy.

Doprawdy?

Eliza z niechęcią przyznaje Johanowi rację. To jest zbyt silne. Nienormalne.

Ktoś ktoś jest na krawędzi histerii. Zaraz coś sobie zrobi. Albo komuś.

Dobra, sprawdzę to.

– Panie Pattabattan, upewnię się, że wszystko jest w porządku. Powierzam panu mostek.

– Tak jest!

Eliza prowadzi Sylwię wąskimi korytarzami w górę, do dział.

To raczej nie tu.

Masz rację. Dziwne.

Działowa Lidia siedzi wygodnie rozparta w swoim fotelu, o ile w czymś takim w ogóle da się siedzieć wygodnie, ręce ma założone za głowę i pogwizduje radośnie. Na widok Elizy zrywa się z miejsca nieomal przydzwaniając głową w sufit. Pattabattan byłby dumny.

– Spocznij, wszystko w porządku pani Franz? Ogrzewanie działa?

– Pani kapitan, działa aż miło.

Schodzą w dół. Aura staje się coraz wyraźniejsza, coraz mocniejsza.

Cholera, nie mam pojęcia kto... Gapowicz?

Nie, jest tu tylko twój pełny skład.

To kto...? Wiem...! To chyba mój tajemniczy zahlmeister? Ale... on tak panikuje? Dziwne. To twardy człowiek.

To ten z utajnionymi aktami?

Ten.

Sylwia schodzi jako pierwsza. Eliza ma już dość schodów, ale zaciska zęby.

Zatrzymują się przed grodzią. Przed nimi w nikłym świetle tonie pomieszczenie zastawione skrzyniami.

Czują, że strach tego schowanego za rogiem człowieka niemal obezwładnia go.

– Panie Ramlau, wszystko w porządku? Ogrzewanie działa?

Słychać brzdęk, po podłodze toczy się coś metalowego.

Zza ściany słychać jęk człowieka, który jest na skraju załamania nerwowego. Upada kolejny metalowy przedmiot.

– Panie Ramlau, proszę się zameldować.

W tym momencie dzieje się kilka rzeczy. Przede wszystkim zza ściany ukazuje się dłoń uzbrojona w pistolet i pada strzał. Pocisk mija o włos ramię Sylwii i słychać brzdęk rykoszetu.

- Panie Ramlau, rozkazuję natychmiast rzucić broń!

Eliza wyszarpuje pistolet z kabury. Za skrzyniami kolejne kule spadają i toczą się po podłodze, jakby roztrzęsione ręce nie mogły ich upchnąć w magazynku.

Sylwia natomiast... sięga po noszoną przy pasie maczetę i nim Eliza jest w stanie zareagować, skacze przed siebie.

Tylko go, kurwa, nie zabijaj. Proszę... Ani nie giń...

Ale jest już za późno. Siostra jest już przy skrzyniach, wykonuje solidny zamach, maczeta rzuca błysk w świetle lampy, po podłodze toczą się kolejne pociski. Wszystko trwa ułamki sekund.

Przepraszam.

Jestem pod wrażeniem.

Zaopatrzeniowiec Rodryg Ramlau leży na podłodze w kałuży krwi. Targają nim drgawki. Maczeta nie przecięła go na pół, ale weszła w mocno, odrywając niemal rękę i wbijając się głęboko w tors.

Eliza klepie siostrę po ramieniu.

Nieźle wam poszło. Już się nie boi.

Kapitan mruknęła coś tylko na głos i pochyliła się nad ciałem. Na podłodze dostrzegła tłumik i rozsypane pociski. W nasiąkającej krwią kieszeni znajduje notes. Pobieżnie kartkuje go – kolejne strony pokryte są rysunkami i opisem prac, jakie na Vdd-815 prowadził Albert.

Jest coś jeszcze. Niewielka karteczka. Wojskowy telegram?

Eliza rozwija go powoli.

Rodzeństwo czuje, że Elizę mrozi to, co czyta. A potem słyszą słowa.