Czasem w nocy

Czasem w nocy budzi ją jej własny krzyk. 

Widzi jak na spowolnionym tempie jak włócznia wbija się w ciało.

Widzi kryształ zawieszony nad przepaścią.

Wie, że musi skoczyć, musi zabić, że musi dokończyć dzieła, przejąć kryształ i zginąć.

Ale jej ciało nie reaguje. Stoi obserwując w zwolnionym tempie upadek ludzkości.

Wcześniej nie miała problemu z zabijaniem. Czemu teraz palce nie chciały zacisnąć się na spuście?

Jasna postać Swietłany o twarzy wykrzywionej makabrycznym uśmiechem rozwiewa się w ciemności łącząc z prochami Zielonego Króla.

Na niebie otwierają się kolejno wielkie pojedyncze oczy, źrenice krążą chaotycznie szukając czegoś, aż w końcu wszystkie skupiają się na niej. 

Zawiodła. 

W jednej chwili mogła zyskać odkupienie za wszystkie swoje winy. 

Ale wybrała egoistycznie i małodusznie swoje własne uczucia.

Zawiodła.

– Przestań. Hisa! To nie twoja wina! – jego głos jest jak ostrze, które odcina ją od sznura. Niebo usłane ludzkimi oczyma gaśnie, gdy wsuwa się miękko w jego ramiona. Wie, że on nie chce słuchać jej tysięcznych przeprosin, więc tylko wtula się mocno.

Tak bardzo chciałabym umieć płakać.