Fury Road

Zamknęła oczy zaciskając palce na barierach zabezpieczających, gdy starym promem zaczęło szarpać podczas mozolnego przebijania się przez atmosferę Ziemi. Wcześniej przyleciał tu mocno obładowany, przywożąc świeżą dostawę krwi i mięsa (dziesięciu desperatów lub skazańców w ramach programu „Nowe Życie”), różnego rodzaju zaopatrzenie oraz dwadzieścia karabinów i pięć tysięcysztuk amunicji – okup, jaki musieli zapłacić za powrót do domu. Spory, ale Hisa doskonale to rozumiała. Przyda im się. Bardzo im się przyda.

(Do tego promem przybyło jeszcze sporo dragów, drony, niezalegalizowana broń różnego typu, pisemka pornograficzne, komunikatory i inna tego typu kontrabanda jak wspomniał magazynier, z którym wypaliła skręta.)

Teraz statek wznosił się niemal pusty.

Starała się nie myśleć o tym, że wraca do domu. Ostatnia pobudka w jaskini oduczyła ją tego - wychodząc z groty marzyła tylko o tym, że zaraz przytuli Swietłanę, odda włócznię, weźmie kąpiel, przebierze się, odzyska swój karabin i swoje życie w Acidali, a tymczasem otwarło się przed nimi piekło pod błękitnym niebem.

Teraz czekała na nich Luna. Księżyc wcale nie cieszył się dobrą sławą. Czyż to nie stamtąd Hydra wysłała broń Brazylijczykom? Hisa unikała myślenia o domu, chociaż w duchu szacowała, ile zajmie im powrót i czy zdążą w razie czego przed kolejnym terminem tej pokręconej sprawy z demonem i Świątynią Wstąpienia.

Myślała też o pewnej osobie z Dzielnicy Wolności. Jak to „Ziemię można odzyskać”?

Myślała o Charonie i o rozmowie z kom-bojami.
Myślała o swoich towarzyszach, o tym co razem przeszli i o tym, jak wyraźnie to pokazało, że nie są żadnymi partnerami, żadną drużyną. Nie pracują razem, nie działają razem, nie rozumieją się, nawet się nie lubią.  I po raz pierwszy na serio myślała o tym, że pora odejść. Ale jest jeszcze kilka niezamkniętych spraw.

Przez te kilka dni oczekiwania na prom nie próżnowała. Robiła, co mogła, by ulżyć w cierpieniu Ataremu, który ze stoickim spokojem cierpieniem znosił swój los. Bała się zakażenia, posuwającej się martwicy, ale w prowizorycznej klinice na stacji lekarz fachowo zabezpieczył kikut (choć Hisa nabrała podejrzeń graniczących z pewnością, że ten zmęczony człowiek w pobrudzonym kitlu, nawet jeśli studiował medycynę, nigdy jej nie ukończył). Medyk oznajmił, że zostało nieco ścięgien – i że będzie na czym budować (lub z czego hodować). Atara był okaleczony, blady i słaby - ale żył. Leopold spisał się opatrując ranę. Z drugie strony jednak to była jego wina. Szkop doskonale przecież wiedział, co czeka w ruinach miast. Mówiła mu. Nie chciała tam zostawać, ale on uparł się, by sprawdzić tę dziurę. Przecież był świadom, że nie mają broni, a cokolwiek wyjdzie stamtąd, będzie chciało ich zabić. Co go pchało w to szaleństwo? Bo tłumaczenie „chciałem zobaczyć coś, czego jeszcze nie widziałem” jakoś do Hisy nie trafiało. A co gorsza - czemu mu na to pozwoliła? Czemu go nie przekonała, by dał spokój? Czemu potem po prostu nie odjechała? Stwory, które ich zaatakowały, cóż... Ciągle miała pod powiekami tę scenę, gdy potężne pazury wbijają się w ciało Indianina i wyrywają mu ramię. Ale najgorsze było w tym wszystkim to wzruszanie ramion Leopolda. Przecież jemu nic się nie stało. Jego nic nie atakowało. Wardburg potrafił pięknie tworzyć ze słów swoją rzeczywistość. Ale prawda była taka, że niepotrzebnie naraził ich wszystkich i całą misję. Ernest został ranny, Ataru omal nie zginął. A Leopold bielał niczym lilija.

Eberhardt był, jaki był, ale przynajmniej potrafił się czasem przyznać do błędu. Czasem.

Gdy dotarli do kolonii, Hisa starała się mieć oko na Ataru. Jednocześnie niemal każą chwilę poświęcała śledztwu. Tyle czasu zmitrężyła na Marsie, szukając zbiegów z Ziemi, materiałów z oficjalnych i nieoficjalnych źródeł. A teraz była na miejscu i nie mogła przepuścić okazji. Wykorzystywała zarówno swoją urodę jak i zdolności oraz nimb bohatera, który przylgnął do niej wśród Ziemian, by pytać, pytać, pytać. Kurcze, szkoda, że nie mam dysku...

Teraz w promie starała się wszystko powtórzyć i uporządkować.

Najpierw całą podróż: od momentu gdy wyszli z jaskini i zobaczyli w oddali ten szaleńczy pościg gangu za samochodem kończący się wypadkiem. Dobiegli na miejsce akurat wtedy, gdy jeden z dwóch napastników, którzy zostali na miejscu, odpoczywał w trawie po gwałcie wpatrując się w krew tryskającą z gardła jego ofiary, a drugi kończył myszkować w samochodzie, do karoserii którego przybił przed chwilą kierowcę. Walka była krótka – jednego z napastników udało się schwytać i ogłuszyć, gwałcicielowi Andrew odstrzelił głowę. Nie udało się uratować człowieka zdjętego z maski samochodu. W wozie nie znaleźli niczego ciekawego, bak był pusty, przelali jednak do niego benzynę z jednego z motocykli gangsterów. Zdobyli obrzyna i nóż, Andrew zabrał kuszę, która bardzo przypadła mu do gustu. Hisa zabrała drugi motor, pusty wrzucili na pakę i pojechali do ruin miasteczka, gdzie wymontowawszy przydatne części, ukryli oba jednoślady, przelawszy całą benzynę do samochodu i w międzyczasie przesłuchali to człekopodobne zwierzę należące do „Niszczycieli Dróg”. Hisa dawno nie widziała tak zdegenerowanej psychiki: żadnej skruchy, żadnego współczucia, żadnego strachu.

Podczas gdy razem z Ernestem rozmontowywali motocykle (może coś się ewentualnie przehandluje) i chowali ich resztki w ruinach, Leo zaciągnął gdzieś tubylca, by oczywiście go „nie zabić”. Niestety przy okazji znalazł nieszczęsną jamę, w którą z jakiegoś powodu postanowił wleźć.

I wtedy rozległ się ten piekielny skowyt i  zaatakowały ich te humanoidalne stwory. Zanim Wardburg wygramolił się z jamy ścigany przez jednego z nich, dwa pozostałe, wezwane przez towarzysza, zdołały wyrwać drzwi samochodu, zranić Ernesta i nieomal zabić Ataru.

Potem… potem była ucieczka pogrążoną w głębokim mroku autostradą, opatrywanie ran, wybór drogi, świt i zamiana przy kierownicy.

Nad ranem dojechali do ruin miasta – długo kłócili się, co robić, w końcu zdecydowali się rozdzielić. Andrew ( i jego nowa miłość, kusza), Ernest i jęczący, półprzytomny Ataru zostali w wozie. Hisa i Leo poszli na zwiad, bo trzeba było poszukać benzyny, wody i prowiantu, a z daleka dostrzegli w mieście oznaki życia dające jakąś nadzieję: światła, dymy ognisk. Ostrożnie weszli w opustoszałe ulice. Znaleźli ludzi – ale ci zabarykadowani w swoich prowizorycznych schronieniach nie palili się do kontaktu - udzielili im pomocy o tyle, że powiedzieli, gdzie można zdobyć wodę. A przy pompie spotkali kolejnych wędrowców, którzy zdradzili, gdzie można kupić paliwo. I tak odbijali się od punktu do punktu, z pełną świadomością, że w każdej chwili może stać się coś, co zakończy ich podróż.

Dojechali do warownej twierdzy, w której większość broni zamienili na paliwo.

Potem musieli nadłożyć drogi po tym, jak zauważyli coś dziwnego: kilka samochodów stojących na poboczu szosy i grupę młodych mężczyzn, który ustawili jakąś wielką pionową tubę, po czym uruchomili ją i w pośpiechu odjechali polną dróżką. Z daleka dało się wyczuć jakieś głuche dudnienie – i tu o dziwo nie było kłótni, Hisa błyskawicznie zawróciła samochodem i  dała po gazie - uciekali dobrą chwilę, nie wiedząc, przed czym właściwie uciekają. W końcu zatrzymali się na poboczu i, odczekawszy chwilę, wrócili tą samą drogą. Całą linię horyzontu w miejscu, gdzie tamci zostawili dudniące urządzenie, przecinał teraz ciemny pas: dość głęboki rów: jakby śladem wozów przetoczyło się coś ogromnego i obłego.

Po co ci ludzie to zrobili i co podążyło ich śladem?

„Może cię tu wysadzić, Leo? Może chcesz zobaczyć coś, czego jeszcze nie widziałeś?”

Potem spotkali stojącą na poboczu karawanę, której czoło składało się z ogromnego, opancerzonego transportera z wygiętym w szpic lemieszem, kilku większych ciężarówek oraz wzmocnionego blachami autokaru pełnego kobiet i dzieci. Za nimi w sznurku ustawiły się mniejsze samochody. Tu po raz pierwszy Hisa poczuła coś w rodzaju ulgi – spotkali normalne osoby i zyskali pewność, że są na dobrej drodze, bo grupa ludzi jechała handlować z „gwiezdnymi”. Tubylcy zmieniali oponę i szykowali się na ciężką przeprawę, bo kilkanaście kilometrów dalej „źle ludzie” przygotowali zaporę. Ziemianie zaproponowali, by do nich dołączyć.

Uznaliśmy to za najlepsze rozwiązanie. Ale nie negocjowaliśmy pozycji w kolumnie i zostaliśmy ostatni. Tamci zgodzili się natomiast zabrać naszych rannych do autobusu: przenieśliśmy Ataru, a Ernest został z nim i miał w razie czego osłaniać pojazd. Włócznia, którą ze sobą taszczyliśmy, została z nami w wozie.

Kolumna ruszyła w gęstej atmosferze strachu i determinacji. Andrew robił co mógł, by trzymać się ogona, choć nasz wóz wył chwilami, jakby zaraz miał się rozpaść. Ujechaliśmy kilkanaście kilometrów, gdy przed nami wyrósł mur czarnego dymu.

Usłyszeliśmy huk, na moment wszystko zwolniło, Andrew dał po hamulcu i zaraz wcisnął znów gaz, wkoło w gęstych kłębach dymu toczyły się płonące opony i jakieś części. Ale przejechaliśmy i znów od prędkości zależało nasze życie. Bo wkoło pojawili się motocykliści. Strzelali, starali się przebić nam opony, wedrzeć się do wozu. Musieliśmy ich odpierać, mając do dyspozycji jedynie starożytne pukawki, które na spokojnie ładowało się kilka minut. Andrew przechodził sam siebie za kierownicą, strzelając co jakiś czas z kuszy i wykopując kolejnych świrów chcących dokonać abordażu. Leo odstrzeliwywał kolejnych ze stoickim spokojem. Ja starałam się odpychać ich w inny sposób….

Wydawało się, że nie będzie temu końca – co pozbyliśmy się jednych, nadciągało dwóch nowych. Napastnikom udało się przewrócić jadący przed nami wóz i tylko cudem uniknęliśmy kolizji. A potem… gdy pomyślałam, że gorzej być nie może... pojawiły się samochody: z jednego strzelano do nas harpunami, drugi natomiast co chwila miotał w naszym kierunku zapalonymi butelkami.

Wtedy zauważyłam, że Leo bierze rozpęd, odbija się od krawędzi burty i skacze na wóz harpunników. Nie miałam czasu na reakcję, bo zrobiło się naprawdę gorąco, gdy jedna z zapalonych butelek wpadła do naszego samochodu, roztrzaskując się. Płonący gęsty płyn rozlał się po wnętrzu, wszystko zajęło się ogniem. Co ja krzyczałam do Andrew? Co on do mnie krzyczał? Nie pamiętam.

Wzięłam włócznię, zarzuciłam na ramię karabin i skoczyłam na samochód, na którym walczył Leo… Jakim cudem zdołałam się chwycić kraty z maski wozu? Jakim cudem Andrew zdołał staranować motor przeciwników i wskoczyć na jadący przed nami wóz Ziemian? Nie wiem… To był cud.

Zaatakowałam strzelca z pojazdu miotającego butelki, ale w końcu przeciwnicy odpuścili… Nie, nie był to koniec naszych kłopotów, bo akurat wtedy nasz zdobyczny wóz koziołkował… w ostatniej chwili chwyciłam się czegoś w środku, pamiętam lot, potem nasz samochód stanął na kołach... Wytrzymał jednak i pomknęliśmy dalej.

Przez warowne bramy kolonii wjechaliśmy jako część karawany. Ziemianie zupełnie oszaleli ze szczęścia, uważali nas za bohaterów. Nie wierzyli, że dojadą do celu, tymczasem stracili raptem jeden wóz. Nigdy w życiu nikt mnie tak nie wyściskał, nikt tyle razy nie uścisnął mi dłoni, nie klepną w ramię...

A prawda była taka, że... my chcieliśmy tylko wrócić na Marsa…

Potem, odnieśliśmy Ataru do prowizorycznej przychodni (tam nie mają nawet szpitala!), poszliśmy skontaktować się z naszą agencją i ustalić z dowódcą stacji warunki naszego odlotu.  Załatwiłam sobie miejsce do spania i wzięłam się do pracy...

Dowiedziałam się tylu rzeczy.

Czy jednak... chciałam to wiedzieć…?

Na pewno nikt tego nie opublikuje…

https://www.youtube.com/watch?v=9IPv9nNg-Q8