Raport

Słońce bezlitośnie sunie jasną linią, rozświetlając kolejne fragmenty ogromnego pokoju. Dawno już zdobyło rozłożoną na podłodze szeroką matę, na której leżą skotłowany koc i płaska poduszka. Teraz przesuwa się po niskim stoliku, gdzie stygnie niedopita czarna herbata, a lampka otwartego laptopa miga ostrzegawczo. Kursor pulsuje po ostatnim wyrazie.

Wstępne ustalenia nie potwierdzają, by ktokolwiek zaginął. Zarówno policja, jak i władze uniwersytetu potwierdziły brak zaginięć młodych ludzi we wskazanym czasie.


Klub Alfa Lambda, do którego w przeszłości należał rektor, zajmował się dawniej głównie projektami badawczymi.
Jedynie niektórzy obecni członkowie tego klubu byli karani za przekroczenie prędkości.


Klub organizuje nielegalne wyścigi – zwycięstwo w nich jest przepustką do organizacji.


Zwycięzcy niektórych zawodów mają prawo udziału w elitarnych zamkniętych imprezach: jedna taka została zorganizowana po wyścigu dnia 20, godzina 19.00. Udało nam się na nią dostać. Lokalizacja: 46-84, 10 km na wschód od Fortu Debron.


W imprezie brało udział około stu młodych osób.
Zachowanie zupełnie swobodne: przygodny seks, alkohol.


Wyścigiem był zainteresowany pewien mężczyzna: rasa biała, wiek około 40, ubrany w zielony kombinezon, kapelusz. Poruszał się czarnym oplem. Nie był uzbrojony, nikt mu nie towarzyszył.
Widziany na terenie parkingu, skąd ruszali zawodnicy. Rozmawiał z organizatorami, po czym odjechał w stronę Acidala City.(Załączniki 1-5)


Na imprezie w tłumie wyróżniała się elegancka kobieta. Rasa biała, wiek ok. 35 lat, długie czarne kręcone włosy. Czerwony kombinezon. Siedziała odizolowana od uczestników jakby niewidzialnym kordonem. (Załączniki 6-10) 


Nowi członkowie Alfy musieli złożyć jej coś w rodzaju daniny. Do ustawionej przed kobietą misy wrzucano różne przedmioty pochodzące według mnie z Ziemi: monetę, scyzoryk, zdjęcie z ramce etc.
Kobieta wyciągnęła woreczek z krwią i wlała do misy(!).
Około godziny 21.00 opuściła miejsce imprezy wraz z jednym ze studentów.

Istnieje ogromne ryzyko, że zdekonspirowałam się.

*

Ostatnie zdanie Hisa pisała wiele razy, po czym kasowała je.

Gdyby liczyła, wyszłoby jej, że za jedenastym razem udało jej się postawić kropkę.

Jedenaście – pechowa liczba.

Szum wody i jej chłód działają kojąco, ale nie można stać wiecznie pod lodowatym strumieniem.

Trzeba pojechać do biura.

Tokugawa, wielki czarny doberman drzemiący koło stolika, podnosi głowę. Zarejestrował ruch.

— No tak, suszarka... Może pora ściąć włosy?

Jego pani wychodzi z łazienki otulona ręcznikiem, niedbale związuje mokre pasma w jiretta musubi .

— Pewnie nie odpalę motocykla. Muszę dorobić klucze. Ech, chłopaki z Szarej Mety chyba coś na to zaradzą — mamrocze ni to do siebie, ni to do psa.

Pochyla się nad laptopem.

— To wielka sztuka tak zgrabnie czegoś nie napisać.

Wyślij.

— Wyrzucą mnie... W sumie powinnam odejść. Popełniłam niewybaczalny błąd. Jak najgłupszy uczniak...

Bobby, wiem, co byś powiedział.

Ręcznik zsuwa się na podłogę.

— Czy dostąpię łaski harakiri?

To wszystko jego wina!!!

Szelest materiału.

Dźwięk suwaka.

Dłonie wygładzają opinający ciało kombinezon.

To była moja decyzja.

Długa mitenka opleciona japońskim smokiem wsuwa się na dłoń.

— Ja... nie mam żadnej pamiątki po matce... — szepcze.

Palce lewej ręki zginają się i prostują.

— Bałam się o...

...o...

...o to, co może wyjść z tej misy.

Długie sznurówki naprężają się, wysoki but opina łydkę.

Co on sobie wyobraża? Potrzebuję niani? Próbował mnie podejść?! Ten tupet...

Szeroki pas zostaje poprawiony, by dobrze leżał na biodrze.

— Muszę ustalić, kim była ta kobieta. Po co to robi? Tak krew...

Jak to głowica z uranu? To przecież... Czemu... czemu on tam zemdlał?

Pistolet znika w niewielkiej torbie przyczepionej do pasa. Laptop ląduje w plecaku.

— Keikai!

Tokugawa podnosi się i przechodzi naprzeciw drzwi. Wielkie czarne cielsko kładzie się cicho, łeb układa się na łapach.

Postawione uszy rejestrują trzaśnięcie drzwi, zgrzyt kolejnych zamków.

Słońce dopełza do stolika z ułożoną przemyślnie kompozycją kwiatów. Na metalowym kazanie kołyszą się fioletowe hiacynty.